Search
Close this search box.

De samenwerking met Oeganda wordt beperkt en dat is opvallend

De strenge wetgeving voor leden van de LGBTQIA+ gemeenschap in Oeganda was voor Nederland een reden om de samenwerking met het Afrikaanse land op een laag pitje te zetten. Er zijn genoeg redenen waarom deze beslissing opvallend is. 

De samenwerking met Uganda wordt beperkt en dat is opvallend

Eigenlijk is het geen verrassing dat deze wet er is gekomen. Oeganda geldt al jaren als een onveilig land op het gebied van de LGBTQIA+ rechten. De wet die door president Yoweri Museveni werd ondertekend zou je kunnen beschouwen als een aanvulling. Seks tussen personen van hetzelfde geslacht was al goed voor een levenslange gevangenisstraf. Hierbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen vrouwen of mannen. 

Het was dus al langere tijd bekend. Toch werd er niets gedaan. Dat is dus opvallend. Misschien ben je er niet bekend mee, gezien de situatie in Oeganda. Daarom is het goed om de situatie uit te leggen. 

2016

Wanneer je de foto’s bekijkt uit 2016 is het nauwelijks voor te stellen dat mensen dit aandurfden: het organiseren van een Gay Pride. De foto’s bekijk je via de website van The Guardian. De titel is veelzeggend: “Before the raid: behind the scenes at Uganda’s gay pride – in pictures.” Dit evenement werd dus door de politie onderbroken. Neergeslagen eigenlijk. BBC omschreef het destijds als een block, The Guardian omschreef het dus als een raid. Daar zit wel een verschil in. Via de website van Human Rights Watch lees je waar het daadwerkelijk om ging: een inval. Dat niet alleen, op de website lees je dat er tijdens de inval mensen mishandeld werden. Ook werden deelnemers opgepakt. 

De inval van 2016 was geen incident. Enkele jaren daarvoor was een vooraanstaand activist, David Kato (1964 – 2011) vermoord. Kato was nauw betrokken bij het verzet tegen de wet die ervoor moest zorgen dat voor bepaalde homoseksuele handelingen voortaan de doodstraf toegepast zou worden. Die wet kwam er met ingang van 2014. De wet werd toen ook weer ondertekend door president Museveni.

Kato werd vermoord omdat hij samen met de organisatie Sexual Minorities Uganda (SMUG) een gerechtelijke procedure startte (en won) tegen de Oegandese tabloid Rolling Stone (niet te verwarren met het Amerikaanse blad overigens). In dit blad was in 2010 een artikel met de titel “Hang ze op. Ze werven nieuwe leden onder onze kinderen” verschenen van Oegandese homo’s en lesbiennes. Het ging om een honderdtal personen, compleet met foto’s en namen. Ook de foto en de naam van Kato werd in het artikel opgenomen, dat op de voorpagina verscheen. Hoewel de publicatie al had plaatsgevonden, oordeelde de rechter dat het blad een schadevergoeding moest betalen. Dit betekende het einde van het blad, zoals hier valt te lezen.

Kato werd in zijn huis in Mukono vermoord. Volgens de politie had de zaak niets te maken met zijn activiteiten of geaardheid, maar zou het gaan om een ordinaire beroving. In eerste instantie zou de dader dit ook verklaard hebben. Later werd deze verklaring gewijzigd. Kato zou hem geprobeerd hebben te verleiden, waarna de dader zich zou hebben verdedigd. Deze verdediging bestond eruit dat de dader, Sidney Nsubunga Enoch, hem dood sloeg met een hamer. Voor de moord kreeg Enoch een gevangenisstraf van dertig jaar

De wet waar Kato zich tegen verzette kwam er uiteindelijk in 2014. Dankzij het hooggerechtshof werd de wet ongedaan gemaakt. De stemming in het parlement zou ongrondwettig zijn, zoals te lezen valt in dit artikel van de BBC.

De wet is dus wel enige tijd van kracht geweest, voordat deze werd teruggedraaid. Destijds is er door de Nederlandse regering niet gezegd dat de samenwerking beperkt zou worden.

Dat is opvallend, vind ik. 

Verzetsleger van de Heer

De wetgeving zoals ondertekend door Museveni is niet nieuw. De wetgeving sluit aan bij het sentiment in het land. Deze Museveni is al sinds 1986 onafgebroken aan de macht en weet wat hij moet doen. Tot aan 2007 bestond dat uit de strijd tegen het Verzetsleger van de Heer. Daarnaast moest en moet hij het overgrote deel van de bevolking tevreden houden. Het overgrote deel van de bevolking is arm en gelovig (katholiek en de Anglicaanse Kerk van Oeganda).

Dat Verzetsleger van de Heer waar strijd tegen gevoerd werd tussen 1987 en 2007 ontstond dus een jaar na het aantreden van Museveni en men wilde een eigen staat stichten in het noorden van het land onder leiding van Joseph Kony, in het noorden van het land. Deze staat moest gebaseerd zijn op spiritisme en de Tien Geboden uit de Bijbel. Toen het geloof in spiritisme na 2000 minder werd, daalde de aanhang. Bekend zijn de verhalen van de kindsoldaten en de seksslavinnen van dit Verzetsleger van de Heer. Zelf was Museveni ook niet vies van de inzet van kindsoldaten. Tijdens de oorlog die hij voerde tegen president Milton Obote maakte hij ook gebruik van kindsoldaten. Net zoals Obote is Museveni overigens eenzelfde persoon als de bekende Oegandese dictator Idi Amin, want direct na zijn aantreden zorgde hij ervoor dat er maar een partij aan de macht kon zijn. Pas in 2005 zou dit veranderen. Hij zorgde er toen voor dat er geen restricties meer waren voor het aantal termijnen dat een president herkozen kon worden. Inmiddels is hij bezig aan zijn vijfde termijn, nadat hij in 2021 de verkiezingen weer won. Verkiezingen die volgens de oppositie niet eerlijk waren verlopen, zoals hier te lezen valt. Let op, over die oppositie valt ook wel wat te melden. Vooral over Bobi Wine. Wat dat precies is, lees je verderop.

“Traditionele waarden” en Britse wetgeving

Vandaar dus dat Museveni wel wat voelt voor de boodschappen die anderen te zeggen hebben. Bijvoorbeeld vanuit het Vaticaan. Waar men hamert op “traditionele waarden.” Voor die tijd waren oudere wetten van kracht, uit de jaren vijftig. Deze wetten waren gebaseerd op koloniale wetten (Oeganda verkreeg op 9 oktober 1962 de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië). Oeganda is daarin geen uitzondering. Jamaica, dat op 6 augustus 1962 de onafhankelijkheid verwierf, bleef dezelfde strenge wetgeving aanhouden, die deels gebaseerd was op de wetgeving van de Britten. Pas na de onafhankelijkheid van Oeganda en andere landen zou dit in delen van Groot-Brittannië gaan veranderen. Voor alle duidelijkheid, homoseksualiteit was nooit verboden voor vrouwen in Groot-Brittannië. Dit was alleen verboden voor mannen. De legalisering vond niet ineens plaats, maar in stappen: 

  • Engeland en Wales: 1967. 
  • Schotland: 1981. 
  • Noord-Ierland: 1982.

Alle leeftijdsgrenzen werden pas in 2001 gelijkgetrokken. De wettelijke mogelijkheden voor het wijzigen van geslacht zijn er sinds 2005. 

De wetten in Oeganda waren dus lange tijd gebaseerd op modellen uit de jaren vijftig. Ze vielen daarmee in de categorie “onnatuurlijke misdrijven.” Niet voor te stellen, maar dan kom je uit op termen die omschreven worden als “vleselijke kennis heeft van een persoon tegen de orde van de natuur.”

Opvallend genoeg, op basis van deze wetgeving zou een persoon ‘slechts’ een straf krijgen van maximaal zeven jaar (op basis van The Penal Code Act, secties 145 en 148). 

Aanpassing 2000: elk persoon

In 2000 werd de wetgeving aangepast naar elke persoon, om zo te voorkomen dat alleen mannen aangeklaagd of vervolgd konden worden. Dit deed men onder de naam Penal Code Amendment (Gender References) Act 2000. Meer informatie hierover is opgenomen op deze pagina. Naast vrouwen vielen hiermee ook transgender en non-binaire personen onder de wetgeving.

Verbod op huwelijken (2005)

Vijf jaar later, in 2005, waarschuwde Human Rights Watch dat een nieuwe wet die een verbod op huwelijken tussen personen van hetzelfde geslacht verbood, een inbreuk was op mensenrechten. Dit was alleen niet de strengste wet. Dat was de wet die in 2009 geïntroduceerd werd. Op basis van deze wet zou de doodstraf uitgevoerd kunnen worden aan personen die schuldig werden bevonden aan overtredingen van de wet. Met andere woorden: iedereen die schuldig bevonden werd, zou het risico lopen om de doodstraf te krijgen. Het duurde uiteindelijk tot aan 2014 voordat deze wet er kwam. Uiteindelijk zette het hooggerechtshof dus een streep door de wetgeving. 

De Verenigde Naties namen als antwoord in 2014 via de Afrikaanse Commissie voor de Rechten van Mensen en Volkeren Resolutie 275 aan. Hiermee werd de introductie van de wet veroordeeld. Naar aanleiding van de introductie van de wet die recent aangenomen is, veroordeelde het Europees Parlement deze wet. De Oegandese president werd opgeroepen de wet niet te ondertekenen en in de toekomst af te zien van verdere wetgeving op dit gebied. Het hielp niets. 

Ook dat is opvallend.

Ontwikkelingssamenwerking

Nu Nederland de samenwerking beperkt met Oeganda, denk ik meteen aan welke samenwerking dat is. Zou het misschien gaan om de ontwikkelingssamenwerking? Dan kom ik uit op deze pagina, met best wel nuttige doelstellingen. Wanneer je die samenwerking zou beperken, heeft dit gevolgen voor de bevolking. Niet voor de persoon die de wet heeft ondertekend. Het klopt dat de bevolking de president steunt via verkiezingen. Alleen hoe eerlijk verliepen de meest recente verkiezingen bijvoorbeeld? Als we de oppositie mogen geloven, waren dit geen eerlijke verkiezingen, zoals je hier kunt lezen.

Naast dit alles zijn er andere zaken die ik opvallend vind. Dat is allereerst hoe het met ons eigen land zit. Ja, hoe is het daarmee gesteld?

We mogen op basis van dit artikel dan wel op de zevende plaats staan als het om de landen waarin men het gelukkigst is, alleen dat zegt niet alles. Zeker niet wanneer je bedenkt dat dit artikel geschreven is in 2016. In een recenter artikel uit 2022 stonden we op de vijfde plaats, zoals je hier kunt lezen. Het is minder fijn wanneer je bedenkt dat Nederland opnieuw gedaald is in een lijstje met rechten voor personen van de LGBTQIA+ gemeenschap, zoals je leest via de NOS. De volledige lijst, de Rainbow Index, bekijk je trouwens via deze link

Dat heeft wel wat te maken met de situatie in Oeganda. Er valt wel wat te verbeteren in ons eigen land. Al is de situatie, gelukkig, lang niet zo dramatisch als in Oeganda. De vraag is alleen of we dan het recht hebben om Oeganda hulp te ontzeggen, als dat aan de orde is. Hulp aan personen die het nodig hebben, als daar sprake van is. Als dat de uitleg is van ‘beperking van de samenwerking.’ Daarover horen we op een later tijdstip meer van de minister, zo blijkt uit dit artikel van de NOS.

Wanneer het wel gerechtvaardigd is om er tegenin te gaan, omdat het erger is dan de situatie in Nederland, wat heel goed mogelijk is, dan rest nog een andere vraag. Waarom wordt er dan niets gedaan aan andere situaties waarin er sprake is van samenwerking?
Terug naar de website waarop een overzicht te zien is van landen waarmee Nederland samenwerkt. Ik neem nu even deze landen als uitgangspunt. Later kom ik terug op andere voorbeelden. In deze lijst staan een aantal landen waar de rechten geschonden worden. Het overzicht is hier te vinden.

Kenia

Dit land is een voorbeeld dat goed past bij Oeganda. Ook in dit land gelden strenge regels tegen leden van de LGBTQIA+ gemeenschap. Dit land is ook in het lijstje te vinden van landen dat door Nederland geholpen wordt, zoals hier te zien is.

Voor alle duidelijkheid, dit is geen verkapt betoog tegen ontwikkelingssamenwerking of ontwikkelingshulp.

Omdat Kenia ooit onderdeel was van het Britse rijk, gelden hier dus ook nog steeds wetten die zijn gebaseerd op wetten uit dat rijk. Met andere woorden, sinds de negentiende eeuw is homoseksualiteit strafbaar. De gevangenisstraffen variëren tussen de vijf en veertien jaar.

Dit alles past in een patroon dat in meerdere Afrikaanse landen zichtbaar is. Hierin zijn Oeganda en Kenia niet de enige landen, zoals te lezen valt via dit artikel van The Guardian uit 2017.Het lijkt alleen alsof Kenia daarmee een veilige haven is. Dat is alleen niet zo. Wanneer je dit artikel van Reuters leest wordt duidelijk dat er in meerdere Afrikaanse landen dezelfde soort wetten en regels geïntroduceerd zijn. Waarom 2017? Omdat in dat jaar gevluchte Oegandezen opgepakt werden in Kenia, tijdens een demonstratie tegen de strenge wetten. Ook omdat dit het jaar was waarin twee mannetjes leeuwen in therapie moesten. De reden: ze waren betrapt op homoseksuele handelingen. Deze handelingen zouden ze gekopieerd hebben van mensen. Dit verzin ik niet, lees maar.

Het nalopen van alle landen op de pagina van het ministerie is een optie. De uitkomsten zijn nagenoeg gelijk. Met hier en daar het verschil in straf. In sommige landen geldt de doodstraf, in andere landen niet. Het is echter niet beperkt tot alleen derdewereldlanden. Dat is dus probleem nummer drie. 

Verenigde Staten

Probleem nummer drie is het protest dat niet duidelijk hoorbaar is. Er is protest tegen een land in Afrika dat deze wet aangenomen heeft. Ondertussen blijft het protest tegen andere landen uit. Dan heb ik het niet over landen op de eerder genoemde pagina van het ministerie. Ik heb het over een ander land: de Verenigde Staten.

In de Verenigde Staten gaat geen dag voorbij, zo lijkt het, zonder dat daar een strenge wet behandeld wordt. Daarmee bedoel ik een wet die gaat over abortus, transgenderzorg, wat minderjarigen wel of niet mogen zien of de een wet die gaat over de LGBTQIA+ gemeenschap in het algemeen. Die wetten worden door verschillende staten behandeld en/of aangenomen. Bekend zijn de voorbeelden uit de staten Florida, Arkansas en Montana. Dit zijn wetten die geïntroduceerd zijn door het uiterst conservatieve deel van de Republikeinen. Inmiddels zou je dit deel misschien beter kunnen omschrijven als een mengeling van radicaal rechts en fascistisch. Dat zijn hele harde woorden, alleen de maatregelen en wetten die genomen worden zijn gelijk aan radicaal en fascistisch. Althans, dat is mijn visie. Iedere vorm van oppositie wordt uitgesloten of wordt onmogelijk gemaakt. Voor zover de oppositie nog wat in te brengen heeft, want in die staten beschikken de Republikeinen nu eenmaal over een riante meerderheid. 

Om te voorkomen dat het een te ‘gekleurd’ stukje gaat worden, stop ik. Ik zal me beperken tot wat het probleem is. Tijdens het aannemen van bepaalde wetten die ervoor zorgden dat bepaalde personen uitgesloten worden, of waarbij rechten beperkt werden, waren er weinig signalen te horen over het beperken van samenwerking. Sterker nog, die waren er niet. Dat heeft misschien te maken met het idee dat dit op het niveau van de individuele staten heeft plaatsgevonden. Eigenlijk is dat een vrij naïeve gedachte. Wanneer je bedenkt dat bepaalde wetten van invloed zijn op bijvoorbeeld toeristen (bijvoorbeeld een wet die toegang tot toilet- en kleedkamer voorzieningen in de staat Florida regelt) is de impact er ook voor Nederlandse burgers. Niet alleen dat, want bepaalde wetten hebben ook invloed op medisch personeel en de behandelingen die zij uitvoeren. 

Het kan zijn dat ik deze berichten gemist heb. Ik ben niet in staat om alles te volgen. Wat ik wel weet is dat er een onzalig wetsvoorstel ligt op landelijk niveau in de Verenigde Staten. Dit wetsvoorstel heeft ook gevolgen voor Nederlandse burgers, te weten medisch personeel. Mocht deze wet aangenomen worden, dan kunnen zij tot ongewenste vreemdelingen worden verklaard, wanneer zij zorg verlenen of verleend hebben aan minderjarige transgender personen. Zie voor meer informatie deze wettekst.

Opvallend genoeg, toen de plannen er lagen om de wet te ondertekenen, kwam het Europese parlement met een protest. Er kwam een gezamenlijke motie, deze is hier terug te vinden.

Prima, Oeganda is niet zoiets als de Verenigde Staten. Dat is veel verder weg. Waarom ze daarover zeuren. Dan wil ik graag dit artikel nog even onder de aandacht brengen. Dichterbij huis. Toen werd er wel wat over gezegd. Het bleef alleen bij woorden. Geen beperkte samenwerking. Geen einde aan de rol van Hongarije binnen de EU. 

Dat is best opvallend, vind ik. 

Dit artikel bevat, opvallend genoeg, best wel vaak het woord opvallend. Dat is een bewuste keuze. Het is best veel, dat weet ik. Ja, het is heel opvallend. Het valt nu eenmaal op. Dat er bepaalde keuzes gemaakt worden en bepaalde keuzes niet. Dat is… opvallend. Je kunt het ook anders omschrijven: typisch, gemakkelijk of minder moeilijk. Wat het ook is, een ding heb ik nog niet goed behandeld. Dat is de wet zelf. Laat ik daarmee eindigen. 

De wet van 2023

Het Oegandese parlement nam op 21 maart een wetsvoorstel aan, waarmee eigenlijk de weg vrijgemaakt wordt voor de eerder verworpen wet uit 2014. Dankzij deze wet wordt de doodstraf als optie ingevoerd voor homoseksualiteit. Dat houdt in dat men de doodstraf uit kan voeren wanneer er sprake is van “zware” of “ernstige” gevallen van homoseksualiteit of “zware” of “ernstige” gevallen van homoseksuele handelingen. Het gaat dan om personen die in het verleden al eens hiervoor veroordeeld zijn, seks hebben gehad met een gehandicapt persoon of iemand die jonger is dan achttien en die ouder is dan 75 jaar. Iedereen die gezien wordt als een ambassadeur of promotor van homoseksualiteit kan rekenen op een gevangenisstraf die op kan lopen tot twintig jaar. In dat laatste geval zou een artikel zoals ik dit schrijf of een artikel dat ik eerder schreef over de vlaggen van de regenboog goed zijn voor een gevangenisstraf van maximaal twintig jaar in Oeganda. 

De straf voor alles dat gezien wordt als “homoseksuele handelingen” is en blijft levenslang. Pogingen daartoe, bijvoorbeeld iemand zeggen dat je verliefd bent, zijn “goed” voor een straf van tien jaar. Ook na die periode van tien jaar zijn die personen paria’s geworden. Zo mogen ze niet meer werken met kinderen (kinderopvang). 

Het is maar net wat je wilt verstaan onder die “zware” homoseksualiteit. Daarvoor krijg je de doodstraf. Iedere poging daartoe levert een gevangenisstraf op van veertien jaar. Ook dan gelden dezelfde regels na vrijlating. Men mag niet meer werken met kinderen. 

Eenmaal betrapt, eigenlijk: gestraft is de volgende straf duidelijk. Men is dan een serie overtreder. Dan is de eerstvolgende straf de doodstraf. 

Zelfs minderjarige personen ontkomen niet aan een straf. Zij kunnen rekenen op een gevangenisstraf van drie jaar. Daar blijft het niet bij. Verhuurders van woningen waar personen verblijven die “homoseksuele handelingen” verrichten zijn daarmee ook deels schuldig aan en kunnen ook vervolgd worden. Verhuurd men de woning of ruimte bewust, dan kan dit leiden tot een gevangenisstraf van tien jaar. De vraag is in hoeverre er sprake is van het bewust verhuren en wat je dan mag verstaan onder die handelingen. In feite zou dit dus betekenen dat samenwonen gewoon niet meer kan of mag. De kans bestaat natuurlijk dat er dan sprake kan zijn van, nou ja, bepaalde handelingen. 

Het bevorderen van homoseksualiteit levert een gevangenisstraf op van twintig jaar. Dit is een voortdurend punt van discussie. Wat versta je hier eigenlijk onder? Kijk maar naar de strenge wetten in Florida bijvoorbeeld, waar boeken en films verboden worden, omdat deze op een bepaalde manier zouden beïnvloeden. De personen die de boeken of films verkopen in Oeganda lopen risico’s, maar ook de schrijvers en makers ervan. Dat geldt trouwens ook voor het maken en delen van pornografisch materiaal met een minderjarige. Hier staat eenzelfde gevangenisstraf op. 

Is er een minderjarige betrokken bij dit alles en wordt deze door een andere persoon vervoerd en is het doel erop gericht deze minderjarige seks te laten hebben, al dan niet met of zonder toestemming of instemming van de minderjarige, dan is dit goed voor een levenslange gevangenisstraf. Een minderjarige vervoeren naar een afspraak, waar mogelijk dus iets meer uitkomt is dus goed voor een gevangenisstraf. Zelfs wanneer er wederzijdse toestemming is en wanneer beide partners van dezelfde leeftijd zijn. Begrijp me niet verkeerd, dit is een andere situatie dan wanneer het gaat om een seksuele relatie tussen een volwassene en een kind. 

Voor alle duidelijkheid, dit is bedoeld ter bescherming van het kind. Als je bedenkt dat Oeganda voorkomt op de lijst met huwelijken waarin kinderen betrokken zijn, dan zou je kunnen stellen dat de prioriteiten misschien verkeerd gesteld worden. Zie voor meer informatie deze link. Volgens deze Wikipedia-pagina ligt het aantal zelfs nog hoger.

Het gaat verder, want ook huwelijken zijn niet veilig. In ieder geval niet de huwelijken tussen personen van hetzelfde geslacht. Dat lijkt overbodig, want dit is toch al niet toegestaan in Oeganda. Is dit wellicht voor huwelijken die gesloten zijn in het buitenland of huwelijken die misschien buiten de officiële procedures plaatsvinden? Wat de reden ook is, deze huwelijken zijn strafbaar en leveren de partners een gevangenisstraf op van tien jaar. Dat geldt overigens ook voor iedereen die bij dergelijke huwelijksceremonies aanwezig is. Dit laatste kan van invloed zijn op huwelijksceremonies die buiten het land gesloten worden en waarbij Ugandezen dus aanwezig zouden kunnen zijn. 

Zien is vertellen, want anders is de straf hiervoor vijf jaar. Kortom, iedere getuige moet zich melden. Gebeurt dit niet en zou dit bekend worden, dan kan dit de persoon in kwestie een gevangenisstraf opleveren van vijf jaar. Dan gaat het dus om het niet melden als getuige van “homoseksuele handelingen.” Bedenk dus goed dat het al kan gaan om het vasthouden van handen, een troostend gebaar. De kleine dingen. De tekenen van normale liefde tussen twee personen. 

Uitgezonderd van deze verplichting voor getuigen zijn advocaten. 

Als laatste dan het beschuldigen van een ander persoon. Je zou verwachten dat dit goed zou zijn voor een hoge gevangenisstraf, wanneer je dit valselijk doet. In vergelijking met de andere straffen is dat een lachertje eigenlijk. Iemand anders beschuldigen is goed voor een jaar gevangenisstraf. Dat is dan gelijk ook de maximumstraf. Een rechter kan dus besluiten een lagere straf uit te delen. 

Het wetsvoorstel werd door het parlement na aanpassingen op 2 mei 2023 aangenomen met een bizarre meerderheid. 348 voor, een stem tegen. Voor wie nu denkt dat bijvoorbeeld oppositielid Robert Kyagulanyi Ssentamu, ook wel bekend onder zijn artiestennaam Bobi Wine, daar wel tegen in zou gaan: dat is niet duidelijk.In het verleden heeft Ssentamu homofobe uitspraken gedaan en waren zelfs in zijn liedjes homofobe teksten te horen.  Enige halfbakken statements via social media die via links op een Wikipedia pagina te vinden zijn over hem, maken het niet echt geloofwaardig dat hij die standpunten herzien zou hebben. 

Het is dus opvalle… 

Het is dus bijzonder dat er geprotesteerd wordt over deze wet. Zeker wanneer je bedenkt dat er meer landen in de wereld zijn waar de doodstraf in dit soort gevallen niet ongewoon is. Verkeerde woordkeuze: de doodstraf is ongewoon. De situatie waarin deze gegeven wordt is in dat geval ‘gewoon,’  terwijl dit ongewoon is! Met die landen wordt samengewerkt. Met een ander land in de wereld wordt gewoon samengewerkt, doodstraf of niet, terwijl daar wetten gelanceerd worden die mensen buitensluiten, hun leven beperken en verruïneren.Of gewoon plat gezegd: naar de klote helpen. Dan is het geen enkel probleem. Lekker blijven samenwerken. Geweldig hoor! 

Goed, wat weet ik er nu vanaf. Ik denk dat ik maar weer eens ga stofzuigen.  

Links

Ik weet het, iets met Wikipedia… alleen bevatten de Wikipedia-pagina’s in dit geval wel relevante informatie:

Het lijkt alsof de foto bij dit bericht gemaakt is in Oeganda. Dat is niet het geval. De foto is gemaakt met behulp van AI.

Ook interessant

240 miljoen pc's?

240 miljoen pc’s?

Volgens een berekening van Canalys zouden 240 miljoen pc’s na 2025 verdwijnen op de afvalberg. De ondersteuning door Microsoft van Windows 10

Lees verder »

Interessant artikel?

Is dit een waardevol of interessant artikel? Betuig je steun dan door dit artikel te delen via social media of ga een stap verder. Door een kopje koffie voor me te kopen! Dat doe je via de onderstaande optie.

Alvast bedankt!