Jaarlijks vindt op 11 oktober Coming Out Day plaats. Een veilige dag voor iedereen die het nodig heeft. Toch valt er wel wat op te merken over deze dag. Het is de vraag of het allemaal moet op deze dag en of de dag nog wel zo veilig is. Is de wereld nog wel zo begripvol en open voor acceptatie en emancipatie?
Het was 11 oktober 2023 en dat was de datum waarop ik dit artikel voor het eerst publiceerde. Nu had ik de titel kunnen wijzigen, omdat de inhoud ervan is gewijzigd. In het oorspronkelijke artikel benadrukte ik het belang van de dag en de veiligheid van deze dag voor iedereen om iets te vertellen over seksuele geaardheid, seksuele oriëntatie of genderidentiteit. Het is de vraag of dit alles nog steeds zo is.
In 2023 was de wereld al aanzienlijk veranderd ten opzichte van pakweg twee jaar daarvoor. De opkomst van radicaal- en extreemrechts heeft voor veel verandering gezorgd. Niet in goede zin. Wat voor goeds komt voort uit een opkomst van radicaal- en extreemrechts?
Aan de andere kant mogen we niet alles wijten aan de opkomst van radicaal- en extreemrechts. Wat te denken van religeuze stromingen en groepen? Laten we ook de radicaal feministen niet vergeten. Dan is er nog een groep binnen de LHBTI+ gemeenschap zelf, die van mening is dat de gemeenschap zelf beter af is zonder een deel van de gemeenschap. Dit heeft vooral betrekking op genderidentiteit. Toch valt die laatste groep in het niet bij de groepen die eerder werden benoemd. Hun invloed is immers de afgelopen jaren groter en groter geworden. In ieder geval sinds het verschijnen van dit artikel in 2023.
Wat ook is veranderd is de manier waarop deze dag bezien wordt. Waarom is deze dag er en waarom zou deze dag alleen beperkt moeten zijn tot slechts een dag in het jaar? Het zou een vanzelfsprekendheid moeten zijn dat je op elk moment vrijuit kunt spreken over je seksuele geaardheid/oriëntatie en/of genderidentiteit.
De kritiek op de dag laat zich gemakkelijk raden. Vanaf de rechterzijde en de zijde van de religieuze stromingen gaat het om de bekende takes. Opdringen, indoctrinatie, over hoe kinderen ten prooi vallen aan grooming. De radicaal feministen voegen er nog aan toe dat er ook nog eens een gevaar uit gaat van trans vrouwen. Vergeet niet dat voor radicaal feministen het beschermen van vrouwenrechten tegenwoordig alleen nog maar bestaat uit het uitwissen van transgender personen en dan in het bijzonder trans meisjes en vrouwen.
Kritiek vanuit de gemeenschap
Er is ook kritiek vanuit de LHBTI+ gemeenschap en dit zou je misschien niet snel denken. Het gaat niet over het wel of niet vertegenwoordigen van personen. Het gaat erom dat deze dag er vooral is voor de buitenwereld. Dus voor anderen dan de gemeenschap zelf. Om te laten zien dat de gemeenschap er mag zijn op deze dag. Dat het een dag later weer helemaal anders is of kan zijn. Dat is een terecht punt, want waarom zou het bekend maken beperkt moeten zijn tot slechts een dag? Daarnaast, waarom is er deze dag wanneer er toch niets gedaan wordt om emancipatie op dit punt te verbeteren? Of in ieder geval de veiligheid te verbeteren?
Kritiek van tegenstanders
Toch is het de kritiek van de tegenstanders die de boventoon voert. Het zou een dag moeten zijn waarop je de wereld iets mag vertellen. Let op het mag, het moet niet. Het zou ook op iedere andere dag in het jaar plaats kunnen vinden. Dat is alleen niet het geval voor sommige mensen. Vandaar dat er Coming Out Day is. Een veilige dag voor iedereen die het nodig heeft dus.
Waarom is er geen dag voor hetero's?
Waarom is er geen speciale dag waarop je mag verklaren dat je hetero bent?
Is dit niet gewoon indoctrinatie?
Het wordt allemaal opgedrongen.
Kan het niet wat minder?
De bovenstaande uitspraken zijn slechts enkele voorbeelden van reacties die je tegen kunt komen op social media of onder artikelen die over deze dag gaan. Niet alleen over deze dag. Eigenlijk over iedere bijzondere dag die gerelateerd is aan de LHBTI+ gemeenschap. Het is juist vanwege dit soort uitspraken dat het noodzakelijk is dat er bepaalde (bijzondere) dagen bestaan. Dan is het nog wel de vraag waarom een coming out beperkt moet zijn tot slechts een dag in het jaar. Dat moment hoeft niet beperkt te zijn.
Helpt een dag als Coming Out Day? Voor sommigen zal het inderdaad een noodzakelijkheid zijn. Voor anderen is, en dan bedoel ik niet de tegenstanders, is het juist een moment om kritisch te zijn. Waarom is deze dag er, terwijl de dag erna het onmogelijk is? Waar zijn de beschermende woorden de dag erna? Waar is de vriendelijkheid overmorgen? Daarbij, een veelgehoorde uitspraak als Love is Love is nu wel te vaak gebruikt. Er is meer dan dat. Veel meer!
Het is geen vanzelfsprekendheid
Het is helaas geen vanzelfsprekendheid. Hoe graag dit ook gewild wordt. Dat iemand iets laat weten houdt niet in dat de maatschappij er klaar voor is. Een deel is dat wel, een ander deel zal zich er tegen gaan verzetten. Dat is de keiharde realiteit. Een absurde realiteit, wanneer je erover nadenkt. In andere gevallen worden we gedwongen om mee te gaan in wat anderen “normaal” vinden of wat anderen willen op basis van hun geloof, politieke overtuiging of gewoon omdat dit al zolang zo gaat. Op basis daarvan worden mensen gediscrimineerd, worden mensen in elkaar geslagen en mogen mensen niet lief hebben of vertellen wat hun genderidentiteit is. Wanneer je erover nadenkt, wie is dan eigenlijk bezig met indoctrinatie en opdringen?
Het is dus geen vanzelfsprekendheid, die acceptatie en emancipatie. Een dag als vandaag is onderdeel van een breder geheel. Dat geheel bestaat uit een totale acceptatie en emancipatie. Helaas gaat het daar sinds het schrijven van de eerste versie van dit artikel op sommige punten steeds slechter mee. Sinds 2023 heeft de wereld kennis kunnen maken met nieuwe regeringsleiders, die duidelijk waren in hun standpunten ten aanzien van de LHBTI’ers. Vandaar dat dit artikel aangepast moest worden. Wat niet veranderd is, dat is de geschiedenis van deze dag. Want waar komt Coming Out Day nu precies vandaan?
Oorsprong Coming Out Day
De oorsprong van Coming Out Day is terug te voeren op een evenement dat plaatsvond op 11 oktober 1987. Dat was de Second National March on Washington for Lesbian and Gay Rights. Aan deze bijeenkomst, een protestmars, deden 500.000 mensen mee. Deze vond plaats in de Amerikaanse hoofdstad (Washington DC). Er werd gedemonstreerd tegen een uitspraak van het federale hooggerechtshof. Het hooggerechtshof had bepaald dat het te rechtvaardigen viel dat er een verbod was op homoseksuele handelingen. De mars zou uitmonden in een jaarlijkse dag waarop stilgestaan werd bij deze mars. Later zou dit aangevuld worden met de wens om in openheid te kunnen vertellen wie je bent, wat je bent of wat je wilt zijn. Dus seksuele geaardheid en genderidentiteit. De dag kreeg een internationaal karakter.
Thema's
De thema’s die tussen 2009 en 2014 in Nederland gekoppeld werden aan deze dag werden uiteindelijk vervangen door een slogan. Iedereen zou het hele jaar door het gevoel moeten hebben om te kunnen uiten wie men is, wat men is en hoe men het leven in wil delen of richten. Zonder beperkingen, zonder restricties. Omdat dit niet (altijd) vanzelfsprekend is, blijft deze dag dus bestaan.
Moet deze dag bestaan? Eigenlijk niet! Het zou volkomen normaal moeten zijn, alleen dat is het niet. Zolang het dus niet normaal is, kan deze dag een veilige dag zijn voor iedereen die het nodig heeft. Er zou nooit een beperking moeten gelden. Daarnaast zouden er nooit beperkingen moeten gelden als het om acceptatie en emancipatie gaat.
